Ölüm Tarihi: 2 Ocak
2 ocak ölüm tarihim.
Trafik kazası geçirdim. Kimin aklına gelirdi ki bir gün benim de bir trafik kazası geçirebileceğim. Üstelik bir kaç takla atıp hurdaya dönen bir araçtan tek kırıkla sağ çıkacağım. Sadece tek kırıla atlattığım için şükredeceğim. Benim hiç aklıma gelmezdi doğrusu.
Ölümün gerçek olduğunu herkes bilir de hissetmek başka. “Verilmiş sadakan varmış” diyorlar. Verilmiş sadakam vardı da ondan mı sağ çıktım, yoksa verilecek sadakam vardı da ondan mı kaza yaptım?
Bir film şeridi gibi geçmedi gözümün önünden tüm hayatım. O filmi izleyecek zamanım da olmadı zaten. Kaza anı hatırlanmaz derler ya “İnsan nasıl hatırlamaz öyle bir anı?” derdim. Aslında mantıklı bir açıklama arardım “hatırlamıyorum” dediklerinde. Buldum; Tüm olay 2-3 saniye içinde yaşanıyor. Ve bir kez göz kırptıysanız kaza anının yarısını kaçırdınız demektir. 
Kaç takla attığınızı olay yeri inceleme ekibi söyleyebilir.
Dünyaya bir kez geliniyor biliyor muydunuz? Bildiğinizden emin değilim. Yarına sağ çıkacağınızın garantisi yok. Bunu hissedebiliyor musunuz? “Her nefis ölümü tadacaktır.” Ne demek biliyor musunuz? Ben öğrendim. Ya da hissettim de öğrendiğimi sandım. Gerçek şu ki; Şu an hayatta olmayabilirdim. Ve hayattaysam aldığım her nefes Allah’ın bir lütfu. İyi değerlendirmek lazım. Çok şükür bunu anladığımda ölmüş değildim. Hamdetmek ve şükretmek aslında farklı kavramlar. Kendimce hamdederdim de şükretmeye de çalışıyorum.
“Darısı başınıza” mı desem, “Allah yaşatmasın” mı desem bilmem ki ne desem.
Bazen diğer tarafa gidersiniz de kapıdan geri gönderirler. Tadamazsınız ölümü, döner gelirsiniz badi badi. İkinci kez gelirsiniz dünyaya. Havasını atarsınız… Ya daha yumuşak ya daha sert olursunuz. Eskisi gibi olmaz hiç bir şey.